فراق بابای محبوب

بالأخره روز وداع فرا رسید روزیکه خورشید در آن میگریست، ستارگان و ماه بی نور شده بودند. زمینیان سرگردان اما آسمانیان شادی و پایکویی میکردند. آری! همه منتظر بالا آمدن روح سرور کائنات، قافله سالار انبیاء و مرسلین، محبوب رب العالمین، حضرت محمد مصطفی صلی الله علیه و سلم بودند. اما از آن سو، فرشیان از عرشیان بی خبر، آنان میگریستند؛ عایشه و فاطمه بیقراری میکردند، و پیامبر صلی الله علیه و سلم در حالیکه سر مبارکش در دامان عایشه بود، جان به جان تسلیم کرد و تمامی عزیزانش را به جای گذاشت. پیامبر صلی الله علیه و سلم رفت و عایشه و فاطمه و هزاران عاشق و دلباخته اش را در حزن و اندوه گذاشت. چه کسی میتواند حال فاطمه ی جوان و عاشق را درک کند؟! فاطمه ای که همیشه دستش در دست رسول الله صلی الله علیه و سلم بود. فاطمه ای که همیشه بابا برای استقبالش بلند میشد. دیگر خبری نیست، دیگر از نوازشهای بابای محبوبش خبری نیست، واقعاً دردناک و جانکاه است. هر چند فاطمه ی زهرا سختیها و رنجهای فراوانی را در زندگی کشیده بود، همچون وفات مادر و خواهرانش، زخمی شدن بابا و ... اما از همه جانگدازتر و دردناک تر، رحلت پدر عزیز و محبوبش بود. به همین علت میگفت:
صُبَّت عَلیَّ مَصائِب لو أنها/ صُبَّت علی الایام عدن لیالیها/ ماذا علی مَن شمَّ تربة أحمد/ألَّا یَشَمَّ مدی الزمان غوالیا؟

مصیبت و دردهایی بر قلب من سرازیر شد که اگر بر روزها میریخت برای همیشه تاریک میشد و نورش را از دست میداد. چگونه است حال کسیکه خاک پاک پیامبر صلی الله علیه و سلم را استشمام کرده باشد؟ قطعاً در طول عمر هیچگاه از خوشبوییهای گرانبها نیز استفاده نخواهد کرد! فاطمه گریه میکرد و میگفت: ای پدر عزیزم! دعوت پروردگارت را لبیک گفتی و به سوی فردوس برین شتافتی. هنگامیکه رسول الله صلی الله علیه و سلم را در حجره ی عایشه صدیقه دفن میکردند، فاطمه به أنس خادم رسول الله صلی الله علیه و سلم گفت: «ای أنس! چگونه دلتان میآید و به خود اجازه میدهید که بر بدن مبارک رسول الله صلی الله علیه و سلم خاک بریزید؟!» أغبرَّ آفاقُ السماءِ و کُوَّرت/ شمسُ النَّهار و أظلمَ العصرانِ/ ألارض مِن بعد النبی کثیبةٌ/ أسفا علیه کثیرهُ الرجفانِ.

کرانه های آسمان غبار آلود شدند و آفتاب روز پیچیده شد، و دو ستاره ی درخشان بی نور شدند. زمین خرّم و سرسبز بعد از پیامبر صلی الله علیه و سلم همانند ماسه زار شد، و این همه لرزه و بی تابی به خاطر تأسف بر آن ذات مبارک میباشد. به خاطر حزن و اندوه فراوان دوری رسول الله صلی الله علیه و سلم پس از وفات ایشان کسی فاطمه را در حال خندیدن مشاهده نکرد. هنگامیکه در روز عرفه آیه ی «اََلیَومَ اَکمَلتُ لَکُم دِینَکُم...» نازل شد، حضرت عمر رضی الله عنه به گریه افتاد و فرمود: «لیس بعد الاکمال اِلَّا النّقصان» پس از کامل شدن چیزی غیر از نقصان و اتمام به دنبال آن نمیباشد.

فقر و تنگ دستی در سال های اوایل ازدواج...